• Home
  • Persoonlijk
  • Terug van weg geweest + update en vraag aan jullie! (Lange blog!!)

Terug van weg geweest + update en vraag aan jullie! (Lange blog!!)

update

Zo dan! Het was hier aardig lang stil!
Maar niet zonder reden natuurlijk.
Het is net zomervakantie geweest en heb heerlijk mijn tijd besteed aan de kinderen en de rust.
Ook voor mij was het immers vakantie natuurlijk!
Helaas de laatste week die wat minder leuk verliep voor mij en tevens daar het gezin ook ''last'' van had.
Ik was namelijk de laatste week van de zomervakantie hartstikke ziek geworden, dit lees je ook in deze lange blog.
Maar er is ook iets ontzettend leuks gebeurd en daar ga ik ook over vertellen in deze soort van ''bijklets blog''
Lees gauw verder als je het wilt weten wat wij allemaal gedaan hebben en wat er nou die laatste vakantie week met mij was.

 

Niet lekker in mijn vel.
Om te beginnen zat ik even niet lekker in mijn vel een poos terug.
Dat had te maken nadat mijn vader een enstig ongeluk heeft gehad thuis.
Hij was van de trap gevallen en het ging even erg slecht met hem en heeft 9 dagen op de IC gelegen, waarvan 2,5 dag in kunstmatige coma en de vooruitzichten waren niet bepaald goed.
Dat gaf enorm veel zorgen met zich mee want niemand wilt dat er iets met de enige vader en/of moeder is, zo ook ik niet en de periode dat mijn vader maar liefst 6 weken in het ziekenhuis moest liggen waren zeer intensief en spannend.
Vooral de periode dat hij aan allerlei toeters en bellen op de IC lag en je dan kei hard besef krijgt hoe kwetsbaar je ouders ook zijn want het zijn ook maar mensen.
Maar stiekem denkt het kleine meisje in mijn hoofd nog wel eens dat mijn ouders onsterfelijk zijn, tot er iets gebeurd zoals dit...
Dan word je even kei hard met beide benen op de grond gezet.
Ik wil verder, ivm de privacy van mijn vader, niet teveel in gaan op wat hij allemaal had maar het was zeer ernstig en 9 dagen op de IC en kunstmatige coma voor 2,5 dag en ook nog een spoed operatie zegt voldoende hoe erg het was en hoe erg hij er aan toe was..
Maar het gaat nu beter met hem, hoewel hij (blijvende?) hersenbeschadiging heeft en veel moe is en minder kan dan hoe hij voor het ongeluk was.
Hij is nog bij ons, ik kan weer lachen met hem want zijn humor is hij godzijdank niet verloren en ik ben enorm dankbaar dat hij nog bij ons is en nog lang niet van plan is bij ons weg te gaan!
Maar het hele gebeuren ging bij mij ook niet in de koude kleren zitten en heb hier ook toch wel soort hulp voor gezocht om er over te kunnen praten want het bleef door mijn hoofd spoken, ik droomde er over of ik lag nachten wakker en te piekeren.
Ik schrok steeds als mijn telefoon ging want dacht meteen dat er iets gaande was dat niet goed was, ik raakte enorm overbezorgd over de kinderen en dat was ook niet goed.
Dat ik mijn kinderen met mijn leven bescherm mag duidelijk zijn, maar ik raakte overbezorgd en ik was bang dat mij ook zoiets kon overkomen waardoor hun mij misschien wel kwijt zouden raken, en als ze hier voor de deur op het grote grasveld buiten speelden was ik al misselijk van de zorgen omdat ik bang was dat een van de kinderen verkeerd zou vallen...
Dus daar ben ik maar even met de praktijkondersteuner bij de huisartsenpraktijk en dat deed mij erg goed!
Toch fijn om even ergens je hart te kunnen luchten, even te kunnen janken en thuis te komen met een opgelucht en goed gevoel en handvatten mee te hebben gekregen waar ik zelf mee aan het werk kon.
Maar gelukkig gaat het weer goed met mij hoor!
De rust is wedergekeerd op dat vlak en zolang het goed gaat met mijn pa, dan zijn er ook geen grote zorgen.
Zorgen zal ik altijd wel hebben, zeker nog vrij vers zo na het ongeluk want natuurlijk ben ik bezorgd om hem want ik hou gewoon hartstikke veel van die man! 
Zonder hem was ik er immers niet! En ik heb maar 1 pa en daar ben ik verdomd zuinig op!

GETROUWD!!!
Ja, je leest het heel goed!!
17-7-'17 ben ik getrouwd met de liefde van mijn leven, mijn aller beste vriend, de papa van de kinderen, mijn soulmate (en zo kan ik nog wel even doorgaan, haha)
We hebben echt lang gewacht tot we in rustig vaarwater kwamen in ons leven zodat we echt een onbezorgde fijne dag konden hebben en ik kan je vertellen dat dat ontzettend goed gelukt is!
We zijn nu 8 jaar samen en ik was al snel zwanger van Lenthe toen we net samen waren (even voor jullie snelle beeldvorming; 21 juli waren we officieel een stel en vlak voor Lieve haar 3e verjaardag kwam ik er achter dat ik hartstikke zwanger bleek te zijn van ons nu 7 jarige Lenthe, niet gepland maar oh zo welkom! Zo zie je maar dat je niet alles kunt plannen;-) )
Bart vroeg mij ten huwelijk toen ik op de bank lag en we voor de eerste keer het hartje thuis via de gehuurde dopler hoorde kloppen.
Het was heel spontaan en totaal niet voor bedacht maar het kwam ineens in hem op en natuurlijk zei ik volmondig JA!!!
Het was snel, i know, maar het voelde ontzettend goed en beter zou het nooit kunnen en zie ons nu!
8 jaar verder, 17 juli 2017 getrouwd en hebben we een geweldig gezin, een fijn huis en nog steeds stapelgek op elkaar.
Oke oke, soms kan ik hem wel wat, haha, maar goed wij zijn ook maar een doorsnee gezin en stel dus ook hier hebben we, gelukkig zelden, wel eens een discussie of irritatie maar gelukkig echt zeeeeer zelden ruzie (laatste was meer dan een jaar terug dat we echt even bonje hadden een avondje toen de kindjes allang sliepen en het ging zelfs nergens over... Maar zo zie je maar, elk huisje heeft zijn kruisje en zo ook hier wel eens heel soms)
Onze trouwdag was echt een geweldige dag met een dikke vette gouden rand!
We trouwden al vroeg in de ochtend, namelijk 09.15 uur, dus ik moest echt vroeg uit de veren want ik deed zelf mijn make up en haar en die van de kinderen en aangezien ik het meeste werk aan mijzelf had was ik dus vroeg uit bed en kon rustig wakker worden en mijn bruidsmake up gaan doen.
Persoonlijk houden wij niet van grote lange trouw ceromonie's, en dat bedoel ik voor onszelf.
Het verhaal hoe wij elkaar hebben leren kennen dat weten wij zelf, en de mensen die ons kennen weten dat ook en het zou anders veel te lang worden voor de kinderen.
Daar hielden wij volop rekening mee uiteraard!
We trouwden dus klein.
Uiteraard waren Bart en ik er (Anders viel er weinig te trouwen, haha), onze 4 geweldige meisjes waren erbij, mijn moeder (helaas mijn vader niet want dat was nog teveel voor hem lichamelijk) en onze beste en liefste vrienden (ook een stelletje) erbij.
Bart zijn beste vriend was zijn getuige en mijn moeder en beste vriendin waren mijn getuige maar onze 4 dochtertjes waren natuurlijk de belangrijkste getuigen voor ons!
Over de getuigen hebben wij niet lang hoeven nadenken en dat wij dol graag onze beste vrienden als getuige erbij wilden was een grote wens!
Gelukkig vonden ze het geweldig en ze hebben het er nog over hoe trots ze zijn dat ze onze getuigen mochten zijn, haha.
Echt onwijs tof!
De dag hebben wij doorgebracht in De Efteling want daar is de eerste echte date geweest van Bart en mij en is onze liefde echt enorm gegroeid en liepen wij daar stapel verliefd door het  park, en dat was dus in 2009 en ik zal die dag ook nooit meer vergeten!
Daarnaast was het ook voor de kinderen een geweldige dag want we gaan niet vaak naar De Efteling want er hangt een aardig prijskaartje aan, zeker met een gezin bestaande uit 6 personen waarvan we voor 4 een kaartje moesten kopen, en dan ben je alleen nog maar binnen.
En het is gewoon in de zomer de perfecte locatie (vinden wij) voor prachtige trouwfoto's en laten wij nou het geluk hebben dat mijn beste vriendin, die dus ook mijn getuige was, hobby fotograaf is en zij onze trouwfoto's heeft gemaakt en ze zijn echt ontzettend mooi geworden!
Wat ik op de trouwdag voelde, dat voel ik weer helemaal als ik naar de foto's kijk.
Na De Efteling zijn we doorgegaan naar een ontzettend leuk pannenkoekenhuis in Den Hout, een klein dorpje dat tegen ons dorpje aangrenst, en hebben daar ontzettend lekker gegeten.
Ook beuwst voor het pannenkoekenhuis gekozen, dat overigens helemaal in sprookjes thema is dus we waanden ons nog een beetje in de sprookjes wereld van dde Efteling en onze sprookjesdag als bruidspaar, want de kinderen konden met slecht weer binnen super leuk spelen maar met mooi weer in de gigantische leuke en grote speeltuin die bij het pannenkoekenhuis hoort.
En we hadden op de trouwdag echt ontzettend geweldig mooi weer, met 28 graden!
Dus we hebben heerlijk buiten gegeten en de kinderen natuurlijk ook haast non stop gespeeld tot we weer nar huis gingen en dar de dag nog afgesloten hebben met een drankje en hele zere voeten met blaren, haha.
Echt, het was een van de mooiste dagen van mijn leven en een grote wens die uitgekomen is.
Nu zijn we een echte familie, met zijn zesjes zijn we nu echt een geworden en het voelt zo goed, het laatste puzzelstukje viel direct op zijn plaats toen ons huwelijk voltrokken was.
En ook al trouwden we ''klein'' de dag was groots!! 
We waren met onze beste vrienden en onze 4 meisjes naar De Efteing gegaan (helaas kon mijn moeder niet mee omdat ze de zorg waar nodig voor mijn vader heeft) maar het was gewoon perfect!
Zolang je de juiste en fijnste mensen samen hebt op zo'n bijzondere dag, dan voelt het al zo groots!
Natuurlijk miste ik de aanwezigheid van mijn ouders maar gezien de situatie was het meer dan begrijpelijk dat het niet haalbaar was dat ze mee konden.
Voor mijn vader zou het veel te veel zijn geweest en dat wilden wij hem niet aan doen natuurlijk.
Zaterdag 22 juli vierden wij ons trouwfeest, gewoon thuis want zoals ik al zei, we trouwden klein maar wilden er wel graag een feestje bij geven en hadden geen behoefte aan een grote zaal om af te huren en tot diep in de nacht door te zakken en dat was overigens ook geen optie met de kinderen die wij erbij wilden hebben want dat zouden ze niet volhouden.
De oudste 2 meisjes waarschijnlijk wel maar voor Linde en Luna zou dat gewoon niet gaan werken dus was een feestje thuis een prima oplossing en zo konden ze opblijven maar bij eerste tekenen van echt flink moe zijn naar bed en dat ging prima!
Het was een ontzettend gezellig feestje, veel gelachen, gegeten en muziek en hoewel het weer minder was die avond konden we ook nog even buiten zijn, zeker de rokers want die moesten van ons echt buiten roken, feest of geen feest, buiten mocht er gerookt worden, weer of geen weer ;-)
Al met al, het was een geweldige trouwdag.
Alles klopte gewoon helemaal.
De liefde en romantiek was zo intens, het weer zat enorm mee, de sfeer was geweldig, Bart zag er prachtig uit en ik voelde mij stiekem wel een beetje een prinses in mijn trouwjurk en ik had zowaar een tiara in mijn haar (ik die nooit iets op haar hoofd wilt had een tiara!)
Hier een kleine greep uit de vele foto's die ik graag even wil schowen aan jullie!

collage blog 1





      Een kleine sfeerimpressie van onze geweldige trouwdag.
      Ik heb nog ontzettend veel meer foto's maar die gaan jullie
      nog zien in een blog over onze trouwdag zelf.
      Zoals je nu al kan zien in de foto collage's straalt het er vanaf 
      hoe intens wij genoten, de liefde ontzettend aanwezig was
      en niet meer weg gegaan is na onze trouwdag!
      Ik zit nog steeds behoorlijk in mijn trouwbubble ;-)
      
      

Collage blog 2











 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zomervakantie en laatste week ziek

Verder was het natuurlijk volop zomervakantie en daar hebben wij enorm van genoten.
Het is ook zo snel weer voorbij gegaan.
We zijn (helaas) niet op vakantie gegaan, maar goed we zijn dan wel getrouwd en hebben dus een geweldige dag gehad en het was kiezen, trouwen of vakantie en trouwen stond bij iedereen in gezin, ja ook bij de kinderen, met stip op 1.
Maar we hebben wel fijne dingen gedaan.
Gewoon alles lekker relaxed, af en toe een dagje eruit, geen wekkers, geen gehaast elke morgen en geen gehaast met avond eten als het warm weer was want dan aten we gewoon wat later dan gewoonlijk.
Lekker ongedwongen super hard genieten van de kinderen om mij heen en Bart die thuis lekker af en toe wat werk binnen gedruppeld kreeg met zijn opstartend bedrijfje.
Het waren 6 heerlijke weken.
Helaas wel vaak slecht weer of gewoon fris voor de tijd van het jaar maar dat mocht de vakantiepret niet hinderen want de kinderen speelden of heerlijk beneden of geregeld ook lekker boven.
Met goed weer waren ze veel buiten en vooral veel in het gloednieuwe speelbos dat op steenworp afstand van ons huis zit dus echt ideaal!
Zo hebben we ook nog een keer op het grasveld bij ons voor toen het donker was op een kleedje naar de sterrenregen gekeken maar helaas niet veel kunnen zien door de bewolking.
De dag voor de grote sterrenregen hebben we iets van 5 vallende sterren gezien en toen werd iedereen zo moe dat de kinderen lekker zijn gaan slapen.
Lieve is nog bijna 3 volle weken bij haar biologische vader geweest zoals elk jaar.
En ook al ging ze daar voor de 7e keer 3 weken heen in de zomervakantie, het went gewoon niet.
Ik mis haar dan zo enorm en leef echt naar de telefoongesprekken toe en ben super blij als ik een whatsappje van haar ontvang dan.
Niet heel gek natuurlijk dat ik haar dan mis want ze woont gewoon bij mij en gaat normaal gesproken om het weekend 1 nachtje (2 dagen maar 1 nachtje slapen daar) en dan opeens bijna 3 weken...
En ik weet dat ze daar echt wel goed zit en het prima naar haar zin heeft maar ik mis haar aanwezigheid gewoon, haar gekwebbel en gepuber ;-)
Maar goed, toen ze vorige week thuis kwam haalde ze dat dubbel en dwars in hoor, haha.
Ze bleef kletsen, was helemaal hyper en bij dat ze iedereen weer zag!
Het jammere was dat ik die dag ontzettend ziek was.
Zo ziek dat 2x de sololance was geweest (soort van ambulance maar als je niet mee hoeft of ze weten niet zeker of je mee hoeft dan sturen ze een ambulance broeder die de eerste hulp pakket achter in de auto heeft liggen waar zonodig meteen alsnog ingegrepen kan worden en voor vervoer de normale ambulance gebeld werd.
Want wat was er nou?
Nou, ik heb al een zeer ruime tijd enorme rugklachten en toen ik in april dit jaar ook nog eens een smakkerd maakte van de trap en mijn rug een klap gehad heeft daarvan is dat erger geworden.
Iets met de zenuwen gaan het niet altijd even goed en ze geven constant een verkeerd signaal door dat ik daar pijn heb, maar er zit niks zichtbaars.
Ik heb in mei dit jaar een uitgebreide MRI scan van mijn rug gehad maar er is niks toonbaars te vinden dat die vreselijkse helse pijn kan veroorzaken dus kom je uit op zenuwpijn.
Waarschijnlijk, dat ik wat de neuroloog nu denkt, is dat de zenuwen even een soort van klem hebben gezeten tijdens die val door de ruggengraad die de klap van de val heeft opgevangen en dat de zenuwen nog beschadigd zijn.
In principe heel onschuldig maar goed, die pijn zit er en hoe!!
Eind april, op de avond van 2e paasdag belande ik ook met opname in het ziekenhuis omdat mijn blaas niet meer werkte en ik uitval had in mijn linkerbeen en deze bleef maar verdoofd aanvoelen, al kon ik er wel mee lopen, het voelde niet als mijn been.
En dat gebeurde toen ik opeens een mega heftige pijnaanval kreeg tijdens een wandeling en ik stond midden in de polder!
Dood eng was dat!
Ik heb toen 24 uur een katheter gehad want tja, die blaas moest kunnen legen en tot rust komen.
Gelukkig werkte alles weer toen mijn blaas zich kon legen en dankzij de katheter rust heeft gehad.
Ik had nog wel enorme pijn en na diverse dingen geprobeerd te hebben eindigende de neuroloog met Oxycodon, ook wel morfine.
En dat sloeg aan!!
Ik knapte enorm op want de pijn was bijna weg.
Bijna ja, want helemaal zakt het nooit maar ik kan wel weer zo goed als alles, alleen mag ik niet zwaar werk doen, ook niet in het huishouden dus dat doet mijn man dan.
Nu was mijn vaste huisarts 3 weken op vakantie en had ik een vervangster, die ook in de praktijk werkt maar ik echt nooit bij haar kom omdat ik geen klik met haar heb en zij kent mijn lijf en het verhaal er achter niet, of in ieder geval is gebleken dat ze die niet goed genoeg kent.
Vraag mij zelfs af of mijn dossier wel doorgenomen is toen mijn vaste huisarts met vakantie was want de afspraken die ik met hem heb en in het dossier staan, daar heeft zij niks maar dan ook echt helemaal niks mee gedaan.
Zoals medicatie regelen...
Dat vertikte ze want zij vond dat ik dat niet nodig had.
En dat besloot zij zo maar even opeens dus de medicatie die ik normaal krijg vanuit de neuroloog en de huisarts het op zich genomen heeft, besloot zij niet voor te schrijven.
En dat zorgde dat de pijn in volle hevigheid terug kwam zetten en ik door de pijn gewoon ziek werd.
Ik wist niet wat mij overkwam, zoveel pijn, zo ziek daardoor.
De ambulancebroeder bevestigde dat dat inderdaad echt door de pijn kan gebeuren als het enorm heftige pijn is.
Toen had ik ook nog eens dat ik al 2!!!!!! dagen een volle blaas had die ik niet goed kon legen, dus weer uitval... Weer door de pijn.
Het is net of mijn lijf dan een soort van blokkeerd en dan ben ik dus echt ineens heel afhankelijk van medische hulp.
Nou de dienstdoende huisarts wou NIKS doen, ook niet aan mijn blaas want ik stelde mij maar aan volgens haar en ik moest eens stoppen met zo achterlijk doen.
Ook moest ik maar het ziekenhuis bellen en als het echt was maar daar aan het infuus of iets maar zij wou en zou mij niet meer helpen, nergens meer voor.
Zelfs niet als iemand anders uit mijn gezin wat mankeerde want dan moest ik maar naar de huisartsenpost bellen.
Schandalig he!!!
Uiteindelijk is dus tot 2x aan toe dezelfde ambulance broeder geweest en hij ging eens verhaal halen bij de vervangende huisarts en hij kwam gewoon niet door haar gepraat heen.
Hi kreeg duidelijk instructie's dat hij mij NIET mocht helpen.
Die arme man, hij wou niets liever dan de ambulance bellen zei hij en mij thuis stabiel krijgen met de pijn want door de pijn kreeg ik steeds een paniekaanval en hyperventilatie en ik zat zo in dat cirkeltje en kwam daar dus niet zelf uit want de pijn overheerste alles.
Paar keer flauw gevallen, toen ik Godzijdank plat lag op de bank maar ik voelde mij wegzakken en later weer bij komen.
Maar het werd te veel voor mijn lichaam met en de HELSE pijn, paniekaanvallen en hyperventilatie en waarschijnlijk zakte ik daardoor een paar keer even weg.
Ook was ik kots en kots misselijk, waarschijnlijk weer door het hyperventileren en had steeds het gevoel te moeten overgeven maar ik had niks in mijn maag en kokhalzen met enorme pijn door de lijf is afschuwelijk.
Ik ben volgens mij nog nooit zo beroerd geweest als toen.
Godzijdank was de huisartsenpost er die mij wel hielp.
Ook al stond er opeens in mijn dossier overal een blokkade op zodat ik geen enkel medicijn zou krijgen.
Nog geen paracetamol mocht ik krijgen van de huisartsenpost want dat had die vervangende huisarts er in gezet en alles op blokkade gezet.
Maar de ontzettend meelevende dienstdoende huisarts zei dat hij hoorde hoe erg het was en dat ik in het ziekenhuis hoorde in mijn toestand en niet thuis dus haalde hij direct toen ik hem zelf aan de lijn had alle blokkade's er af en schreef per direct medicatie uit tot de maandag, want maandag zou ik mijn vaste huisarts weer treffen.
Het duurde een paar dagen voordat mijn lijf zich weer hersteld had maar goed, het gaat nu, precies 1 week later, weer goed met mij en ben weer goed ingesteld op mijn eigen medicatie die ik dus echt heel hard nodig heb want ik heb nu meegemaakt wat de pijn ook al weer deed met mijn hele lichaam en dat is verre van goed.
Afgelopen maandag heb ik mijn eigen huisarts gezien en hij zei zelfs dat het gewoon gevaarlijk was om de medicatie die ik moet gebruiken ( ik wil ze liever echt niet maar ik moet helaas anders ga ik kapot van de pijn) ineens te stoppen, deze moeten na stoppen van medicatie afgebouwd worden.
Toen ik later ging lezen wat er kan gebeuren als je per direct ineens stopt.... Ik schrok er echt van!
Dingen als hartaanval, beroerte, hartstilstand... Wow....
Toen heb ik even een potje zitten janken kan ik je zeggen want die waarnemend huisarts die mijn vaste huisarts verving tijdens zijn welverdiende vakantie had dus 0,0 verantwoording op haar genomen en te bedenken dat ik een moeder van 32 jaar ben met 4 kinderen en ik daar wel verantwoording voor kan en wil nemen en ik al bijna 11 jaar die verantwoordig met liefde draag en uitvoer werd opeens een gevaarlijk iets als mij iets zou overkomen door het toedoen van de waarnemend huisarts... Wat als ik een hartaanval kreeg? Een beroerte? Of een hartstilstand?
Wat voor moeder hadden mijn kinderen dan terug gekregen? Of misschien geen moeder meer?
Door de schuld van een waarnemend huisarts die haar verantwoording niet nam!!
Nu is het ver gezocht maar goed, je gaat wel nadenken als je dat leest op het moment dat je opknapt en uit gaat zoeken na wat je gehoord heb dat het gevaarlijk kan zijn als dat plots gestopt word, je medicatie... Want de medicatie, de morfine, is niet niks en krijg je niet zomaar, dus kun je dat ook niet zomaar even stop zetten omdat een waarnemend arts, die mij niet kent, vind dat ik dat niet nodig heb terwijl de neuroloog heel want anders vind en zo ook mijn vaste huisarts.
Je snapt dat dit nog geen eind heeft en ik hier zeker mee door ga om dit even goed duidelijk te willen gaan maken dat dit een zeer slecht iets is en ik die huisarts die min huisarts verving en ook in de praktijk werkt, NOOIT meer vertrouw en door behandeld wil worden.
Later hoorde ik overigens meer klachten over haar en haar werkwijze.
En ik heb nog niet eens alles verteld waar ze mij kei hard voor uitmaakte.
De woorden als: Verdomd slechte moeder, waardeloze moeder want met deze pijnen ben ik geen moederschap waard, verkeerd voorbeeld zijn, aanstellerij, ziekelijk gedrag door een beetje pijn (uhuh, beetje maar mevrouw de ''dokter'' beetje maar...) en zelfd dreigingen uitte waar mijn man zo kwaad door werd op haar...
Ze was enorm slecht bezig en droeg totaal geen verantwoording die ze moet hebben in haar vakgebied en het is schandalig dat je daar als dood ziek persoon op de slachtbank (ja, zo voelde het, alsof mijn laatste uur elk moment geslagen kon zijn want God mensen wat was ik stront ziek) als een stuk oud vies stuk smerig vuil behandeld werd.
Maar volgens mij was ze even vergeten dat ik ook gewoon een mens van vlees en bloed ben en ook gevoelens heb en ik ook nooit bewust even gekozen heb voor deze pijnen.
Want de situatie in mijn lijf is overigens ooit begonnen in mijn rug, toen later kwam er een zeer pijnlijke knie bij en inmiddels zit het in elk gewricht dat in mijn lijf zit en soms ook de spieren en weet ik veel wat er nog meer in de buurt van de gewrichten zit dat samen met de gewrichten pijn doet maar daar lopen nu verdere onderzoeken voor.
Dus die pijn zat niet alleen in de rug maar door mijn HELE lichaam...
En zo kwam Lieve thuis na bijna 3 weken bij haar biologische vader te zijn geweest...
Arm meisje, ze was ZO geschrokken!
Maar gelukkig gaat het nu goed, ik kan zo goed als bijna alles weer zoals ik voorheen kon, voor het hele gebeuren.
Ook heb ik binnenkort een gesprek met mijn vaste huisarts in de planning en dan ga ik hier zeer zeker werk van maken.
Want ze had niet alleen mij er mee, maar ook heel erg de kinderen die maar hebben moeten aanhoren hoe zij tegen hun moeder tekeer is gegaan en voor waardeloze moeder heeft uitgemaakt.
De kinderen waren zo verdrietig en durven dus ook haar nooit meer te zien en er naar toe als onze vaste huisarts er niet is.
Dus tja, je kan wel stellen dat het grof gezegd gewoon een laatste kut week was van de vakantie die zo fijn begon.
Mega contrast is dat!
De eerste week van de vakantie begon zo feestelijk met de trouwdag en het feest en eindigen we dood ziek en zonder enige vorm van hulp.
Maar gelukkig wegen de leuke en fijne dingen van de vakantie meer op dan die paar dagen dat het niet goed ging in de laatste week.

Nou, jeetje een hele update, haha.
Jullie hebben weer even kunnen bijlezen.
Ik ga mijn uiterste best doen vaker blogs te posten maar ik heb er nog geen goed schema voor gevonden aangezien het ritme enorm veranderd is nu mijn man (HA! klinkt nog steeds zo leuk om eindelijk echt te kunnen zeggen dat Bart mijn man nu echt is) een opstartend bedrijf heeft en de klanten steeds meer binnen komen en hem vinden, en daarnaast werkt hij sinds deze week voor een groot spel voor op je telefoon, genaamd Delta-T.
Zijn werkgever woont in India maar het gaat echt super en verdiend ook leuk :-D
Voor de gene die niet weten wat Delta-T (klikbare link!) is, ik weet niet of hier mensen bekend zijn met het sprel Ingress? Zo niet, dan is het woord Ingress klikbaar en zie je wat het is.
Het is een soort pokemon Go maar dan anders... Ja lekker duidelijk, Denise...
Maar je loopt dus ook buiten, kunt aanvallen doen, dingen verzamelen etc... Worden ook grote events voor georganiseerd.
Delta-T is nog in de Beta versie maar gaat nog van de Beta versie af.
Mijn man werkt daar vanuit huis dus voor.
Wie weet zit er ooit een tripje India bij ingebrepen en je snapt dat ik dan toch even ga proberen te regelen of wij als gezin naar India kunnen ;-)
Gelukkig zitten ze van het bedrijf niet in de arme kant van India, haha dus ik zie het wel zitten om daar met gezin te vertoeven en Bart lekker aan het werk en ik met de kindjes aan het zwembad of strand in het luxe gedeelte van India, haha.
Maar zo ver is het niet, nog lang niet en geen idee of het ooit zo ver komt maar als we die kans krijgen om er heen te gaan en zijn collega's daar te ontmoeten en tevens vakantie er aan te plakken (wie weet op de kosten van de baas daar) dan zeggen wij geen nee natuurlijk!
Stiekem droom ik er wel van ;-)
Maar om dus goed in te plannen wanneer ik blogs ga plaatsen moet ik een goed schema hebben want ik wil er structuur in hebben en mijn mini online mamavan4.nl magazine van maken.
Niet als werk, gewoon omdat ik het leuk vind en dit mijn ontspanning is en ik hier heerlijk van geniet om te doen!

 

Nou, dit was mijn mega update wel zo.
Veel gebeurd, vakantie gehad, getrouwd, ziek geweest, Bart zijn bedrijf die steeds bekender gaat worden dus binnenkort snel inschrijven bij KVK en ook nog een hele toffe job aan de haak geslagen met zijn werkgevers uit India met contract en al! (Dont worry, het is heel betrouwbaar want Bart en zijn werkgevers hebben al heel lang contact, alles is uiteraard dubbel dubbel check check nagekeken en geen addertjes onder het gras en oplichtingspraktijken dus het zit 100% zuiver en goed want anders begonnen we er nooit aan!)

En dan nu mijn vraag aan jullie!
Wat vinden jullie nou leuk om terug te zien op mijn blog?
Welke onderwerpen vinden jullie leuk? Wat vinden jullie nou echt leuk om te lezen?
Zelf heb ik uiteraard een hoop dingen waar ik over ga schrijven en dat terug kerend is, maar ik vind het ook super tof als lezers een input geven.
Zo maken we eigenlijk samen van mamavan4.nl een toffe blog dat een beetje mag gaan dienen van mij als een onlien magazine door mij geschreven, ontworpen en samengesteld met julie input er in!
Overigens ga ik ook werken aan een NIEUW LOGO! Maar geef mij even de tijd om te ontwerpen ;-)
Dat kost tijd en ik heb een groot gezin draaiende te houden en tijd over te houden van mijn kersverse man, haha.
Maar hebben jullie een leuke suggestie?
Laat het in de reactie's onderaan gerust weten of stuur mij een bericht via het 'kopje' contact.

Nou genoeg bijgekletst, de blog is veel en veel te lang geworden maar er was zoveel te vertellen!
Ik hoop jullie snel weer te zien op mijn blog en samen met jullie kan ik van mamavan4.nl iets heel moois maken!
Kortom: I'M BACK!!!!!!

Liefs,
Denise

Reacties  

# nicole orriens 01-09-2017 10:46
Wat leuk dat je getrouwd bent zeg! Van harte gefeliciteerd! Mooie jurk : )
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
# Denise mamavan4.nl 01-09-2017 12:49
Dank je wel!!!
Was echt een schitterende dag!
Binnenkort schrijf ik er een blog over met een korte samenvatting van de dag en de rest een aantal, met name de mooiste, foto's met daaronder een klein stukje over dat moment.
Soort 'plogje' van onze trouwdag!
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
Copyright © 2016 Denise